پیش درآمد: تمام این پست برای خودم هم نا آشناست... تا حالا همچین چیزی ننوشته بودم، ۳ ساعت طول کشیده نوشتنش... بی وقفه هم نبود... یعنی کمی نوشته ام، آهنگی عوض شده و بالطبع ریتم افکارم را هم عوض کردم و خط مشی جدیدی داده به دستم و بعد پرتم کرده یک جای بیخود دیگری... یا مثلن درست وسطِ نوشتن هایم کاری پیش آمده و من رفته ام و کمی بعد آمده ام و فقط کلمه آخر را نگاه کرده ام و باز نوشته ام و آخر سر بعد از ۹ ساعت انتظارُ منتشر می شود... تازه آن جوهره ی اولیه پست هم یک چیز بی ربطی شده... اصلن قرار نبود این کلمه ها باشند... عجیب شده... عجیب ب ب ب...   

                                             *******************

بروم یک جایی، چند کشور آن ورتر، حالا هر سمتی... مثلن جنوب ِ شرقی را بگیرم و بروم، به آب که رسیدم تغییر جهت بدهم سمت ِ شمال شرق... برسم به ژاپن... چطوری اش را بی خیال... ژاپن بهترین جاست برای گم شدن! اولین روزی که میرسم بروم بنشینم روی ِ صندلی مغازه و به آن مرد ِ چشم کوچولو بگویم کوتاه کن! کوتاه ِ کوتاه... آنقدر که پشت گردنم هم معلوم باشد... بعد یک سوئیت برای خودم دست و پا کنم، لازم نیست که از وضعیت مالی ام بگویم؟! آنقدری خوب هست که یک مدتی برای خودم بچرخم... هیچ ذهنیتی از فرم ِ طراحی و سبک ِ ساختمان ها و خیابان های ژاپن ندارم... اینجا را همان جور می نویسم که دلم می خواهد... درست مثل ِ قصه گفتن به بچه های ناآرامی که هیچ خیال ِ خوابیدن ندارد و تو هی داستان پشت ِ سر هم ردیف می کنی که خوابش ببرد... جائی که سوئیت اجاره کرده ام آپارتمان مانند است! بالکن دارد با یک اتاق خواب و یک هال ِ فندقی... کل ِ واحد چیزی حدود 50 متر... اینجا را می خواهم برای تعطیلات تک نفره، تنفس ِ روحم برای یک دوره دیگر از این روزمرگی های کشنده! ضبح ها بروم پیاده روی، با یک ست ِ گرمکن، کفش راحتی، هندزفری، گاهی بدوم، گاهی راه بروم، لبخند بزنم به پیرمردها و پیرزن ها، نگاه کنم و دور شوم از کنار زوج های جوان، دست بکشم روی سر دخترکان ناز و پسرک های بامزه که هیچ شبیه آن هایی نیستند که می شناسمشان...آن تپل ها هم که لُپ کشیدنی اند... البته گمان نمی کنم بچه ی تپل زیادی در جایی مثل ِ ژاپن گیر بیاید... رستاک زمزمه کنم، اصلانی گوش بدهم، باهاشان بخوانم، بعد برسم به پارکی مثلن!... دراز بکشم روی چمن، جایی هم ننوشته باشد وارد چمن نشوید!!! تکیه بدهم به تنه ی یک درخت!... چشم ببندم... کاری که جزئی از آرزوهای الآنم ست... چشمم را ببندم و مطمئن باشم کسی با من کاری ندارد... هن هن نفس کشیدنم که تمام شد برگردم خانه... سلانه سلانه... یک آدامس هم بندازم زیر دندان هایم... بعد یک دوش بگیرم... نهار را آماده کنم، خب هر کجا هم سر بزنم و هرکاری هم بکنم یک مورد را عمرن توی برنامه ام وارد نمی کنم و آن امتحان کردن غذای ژاپنی هاست... ! فتوسنتز هم در رسته ی کاری من نیست که... گزینه ی باقی مانده آشپزی کردن با دستان مبارک خودم ست... یک چیزهایی بلد هستم برای تلف نشدن از گرسنگی که آن هم اگر ماده ی اولیه ی مورد نظر گیر بیاید... بعد از ظهرها را چرت بزنم، کتاب بخوانم، شبکه ی تلویزیونی شان را بالا پایین کنم، وب بگردم،... اصلن پاهایم را دراز کنم روی میز و چشم ببندم و صورتم را مهمان ِ نوازش نسیم ِ خنک!... شاید هم خیال، پرواز دادم و به این فکر کردم که همین الان توی شهر من چه خبرست؟! بچه ی خواهرم شیرش را خورده؟! برادرم با زنش خوش می گذراند؟ رئیس و همکارهایم گم شده اند زیر ِ کلی کار ناتمام و دقیقه ی نودی؟! گلی به بچه آوردن فکر می کند؟! علی دانشگاه می رود؟! قلب ِ عمه با او راه می آید؟! نن جون سرحال ست؟! به گلدان هایم آب می دهند؟! طپش قلب ِ مهفام خوب شده؟! عاطی به هدفش رسیده؟! مادرش خوب شده؟! رضا گالری زده؟! نانی درسش تمام شده؟! عشقی با مادر شوهرش خوب شده؟! خواهرش آرام گرفته؟! شیرین با درس های سخت و رویاهای دورو درازش کلنجار می رود هنوز؟!!! عمو و مابقی خوبند؟! لبخند روی لب های خاله جاخوش کرده؟! ورون با مشکلش کنار آمده؟! و و و .... چشم باز کنم ببینم نشسته ام روی صندلی و خودم را پرت کرده ام به ایرانم... به شهرم! کنار ِ دوست و آشناهایم... بعد یک چیزی هم جالب ست... بین ِ این همه حضور، خبری از دلتنگی برای مرد روزهای گذشته ام نیست!!!!! باورش برای خودم هم سخت ست... ولی خب من زیادی زحمت کشیدم برای رسیدن به این حس.. شب و روز تلاش کرده ام برای پاک کردنش از پستوهای ذهنم!!! بعد یک هووووم ِ کشدار حواله ی هوا کنم و بلند شوم... قهوه ام یخ کرده، دوباره بریزم اما اینبار بخورمش:دی 

حوشله تان سر رفت؟! خب کاری ندارد... نخوانید! باور کنید قرار نیست چیز خاصی نوشته شود، البته خودم هم مطمئن نیستم بقیه ش را قرارست از چه و کجا بنویسم! ولی دلم می خواهد همین طور ادامه بدهمش... خب شما چه گناهی کرده اید پا به پای من جلو بیایید... دوستتان دارم و نمی خواهم الکی بختکی وقتتان تلف شود... 

کجا بودم؟! هان... بعد از ظهر سر میزدم جاهای دیدنی، مراکز خرید، کوچه پس کوچه های شهر، یک جای دنج برای خودم پیدا می کردم، یک جای دوست داشتنی... نشانه می گذاشتم که یادم نرود، حداقل آدرسش را یاد می گرفتم برای شب های مخملی ام! خرید می کردم، چیزهای یادگاری، آنتیک، عجیب غریب، راستی توی ژاپن اسنک گیر می آید؟!! کاش داشته باشند... عکس بگیرم، فرت و فرت... از دخترک ِ بادکنک به دست، از نوازنده ی کنار خیابان، از دست های چفت شده توی هم، از نگاه های دوووووور... از نیمکت ِ خالی، از پرنده های توی آسمان، از رنگ، از حِس، از... از... بعد جاری می شدم بین ِ آدم ها، بین همهمه هاشان، توی شلوغی هاشان ولو می شدم، من یک نفر و آنها خیلی، من تنها میان ِ تن ها... بعد یکهو می ایستادم همه چیز چرخ می خورد بالای سرم، نه اینکه سرم گیج بخوردها، نه... خودم گیج شوم... اینجا چه می کنم من؟! بی همراه... بی کس... بی آشنا... اصلن چه کسی گفته تنهایی می شود رفت مسافرت؟! چه کسی گفته تنهایی قهوه نوشیدن در یک عصر ِ خنک تابستان می چسبد؟! چه کسی گفته می شود عزیزان را گذاشت آن پشت، کولی را انداخت روی شانه و راه آفتاد؟!... اگر هم بروی باید زود برگردی، باید قبل از مچاله شدن ِ دلشان برگردی، قبل از دلتنگی شان، قبل از رنج کشیدنشان باید برگردی... 

برگردی و به این فکر نکنی که هیچ کس دوستت ندارد!!! فکر نکنی که برای هیچ کس مهم نیستی، فکر نکنی که بود و نبودت برای هیچ کس اهمیتی ندارد... نباید به هیچ کدام از این چیزها فکر کنی... باید توی آن چند لحظه که خودت را بین ِ آن همه غریبه بدون ِ هیچ چهره ی آشنایی دیدی، فکر کنی به عزیزانت، به خیابان های شهرت، به ایستگاه اتوبوس هایی که میزبانت بوده اند بی منت... به تمام جاها و آدم هایی که خاطره ساخته اند برایت، خوب و بد... به آنها که زندگی را با تو طی کرده اند فکر کنی و دلت تنگ شود براشان... تمام ِ آن مدتی که تنهایی خوش می گذراندی نباید تنهایی به خودت مشغول باشی...